Alledaagse Mystiek

Bron: http://www.tobinstitute.org/newsItem.asp?NewsID=48

Vertaald door DLG

ALLEDAAGSE MYSTIEK
door Christopher West

Gedurende bijna twee jaar heb ik nagedacht over iets wat ik las in een artikel van Father Raniero Cantalamessa. Ik kan het maar niet uit mijn hoofd krijgen. Het artikel was nogal provocerend getiteld: “Het ‘Atheisme’ van Moeder Theresa” (National Catholic Register, 9-15 September 2007). Het was een ontdekking van de betekenis van de verlengde ‘donkere nacht’ van Moeder Theresa, van vereniging met Christus in zijn schreeuw van verlatenheid aan het kruis.

Cantalemessa schreef over een modern fenomeen wat hij ‘atheisten in good geloof’ noemt – mensen die zich door God verlaten voelen. Misschien zouden zij geloven indien zij God ontmoetten, maar zij ontmoeten alleen ‘de stilte van God’. En hij kwam tot de conclusie dat mystici, zoals Moeder Theresa, “bovenal voor hen bestaan; zij zijn reisgezellen en disgenoten. Zij zaten ‘aan tafel met zondaars en at(en) met hen’, zoals Jezus (zie Luc.15,2).” Met andere woorden, Moeder Theresa leefde in solidariteit met hen die niet geloven. Aldoor gelovend ‘voelde’ zij in haar eigen hart wat de atheïsten voelen: door God verlaten.

Zoals Cantalamessa zegt, “Dit verklaart de passie waarmee bepaalde atheïsten, eenmaal bekeerd, zich storten op de geschriften van de mystici…. Daar vinden ze opnieuw hetzelfde scenario als die ze verlaten hadden, maar deze keer verlicht door de zon. … Hierdoor zijn de mystici de ideale evangelisten in de post-moderne wereld. … Zij herinneren de ware atheist eraan dat zij niet ‘ver van het Koninkrijk van God’ zijn; dat het voor hen genoeg zou zijn om te springen zodat zij zichzelf kunnen vinden aan de kant van de mystici, overgaand van niksheid naar het Al.”

Dit alles vind ik uitermate interessant. Maar ik ben nog steeds niet gekomen bij de zin waar ik nu twee jaar lang over gepeinsd heb. Hier is zij: ‘Karl Rahner had gelijk toen hij zei: ‘Christendom van de toekomst zal óf mystiek zijn, of het zal er niet zijn.’ “

Wat betekent dit? Zijn alle Christenen geroepen mystici te zijn? We zijn geneigd te denken aan mystici als die ‘ver-weg’ heiligen die zweven (door tijd en ruimte – DLG) of bloeden met de wonden van Christus. Voorzeker zijn we niet allen tot dat geroepen. Maar we zijn allen geroepen tot een ‘alledaagse’ soort van mystiek.

Zoals de Catechismus (§2014 – DLG) het stelt:

De geestelijke vooruitgang streeft naar een steeds inniger vereniging met Christus. Die vereniging wordt "mystiek" genoemd, omdat ze deel heeft aan het mysterie van Christus door de sacramenten - "de heilige mysteries" - en, in Hem, aan het mysterie van de heilige Drieëenheid. God roept ons allen tot die innige eenheid met Hem, zelfs indien bijzondere genaden of buitengewone tekens van dit mystieke leven maar aan enkelen worden toevertrouwd, om zo de vrij geschonken gave aan allen te openbaren.

Mystici zijn geen dromerige gelovigen buiten de realiteit; in feite zijn zij potentieel degenen binnen Realiteit. Zij zijn mannen en vrouwen die ongelooflijk verliefd zijn op God en brandend van verlangen om Hem zelfs nog dieper te kennen. Zij zijn mannen en vrouwen die het goddelijk liefdeslied (het Hooglied!) gehoord hebben en leerden, doorheen vele zuiverende beproevingen en wederwaardigheden, om terug te zingen en te harmoniseren met de Drie-eenheid. En zij ervaren een diepe eenheid met liefde voor de gehele mensheid, precies vanwege hun diepe vereniging met God. Zij staan klaar voor en zijn bereid om voor en met anderen te lijden, hen dankzij zulk een liefde binnen te leiden in de liefde zelf – of beter, Liefde Zelf.

Zonder zulk een liefde is er geen toekomst voor het Christendom. Dit, zo geloof ik, is wat Rahner met zijn statement wil zeggen. Ik geloof ook dat dit het belang van de Theologie van het Lichaam van Johannes Paulus II verduidelijkt op dit historisch moment. Johannes Paulus’ II catechese over het lichaam is mystiek voor de moderne wereld. Het brengt de ‘mystiek voor echtgenoten’ van Johannes van het Kruis naar de hele Kerk, en stelt het op een bepaalde manier als het ‘normale’ Christelijke elven, de normale manier voor Christenen om de realiteit te bezien (beschouwen – DLG).

Zou het zo kunnen zijn dat, precies zoals de ‘goede atheisten’, er mensen zijn die door onze seksgeobsedeerde cultuur weggevaagd zijn en die ‘niet ver van het Koninkrijk van God’ zijn? Zou het zo kunnen zijn dat zij alleen maar hoeven ‘springen’ zoals Cantalamessa zegt, om zichzelf aan de kant van de mystici terug te vinden? Uiteindelijk zijn het de mystieken die de eenheid van man en vrouw als sleutel zagen tot het verstaan (begrip – DLG) van goddelijke liefde. Wie weet, misschien zullen degenen, die nu in de maatschappelijke seks obsessie gevangen zitten, zich ooit storten op de Theologie van het Lichaam van Johannes Paulus II, om vervolgens ‘hetzelfde scenario als die ze verlaten hadden, maar deze keer verlicht door de zon’ te vinden. Oh, laat het zo zijn, Heer! Laat het zo zijn!

Wees gezegend,
Christopher West