Vader God?

God?

uh ... bedoel je die oude man met een baard op een troon ergens op een onbereikbare plek die ze 'hemel' noemen?
of: 'Vader', een strenge persoon die in het oude testament veel boosheid heeft getoond en die alles wat wij doen of laten op een soort van weegschaal legt - zoals vrouwe Justitia - opdat Hij Zich een oordeel kan vormen.
of: 'Liefde', een soort liefde die zo sterk moet zijn dat we er met onze pet niet bij kunnen en die we pas in de hemel zullen leren kennen
of: 'Papa', die van elk van zijn kinderen houdt - ook als ze buiten de lijntjes kleuren, langs hun potje plassen of tegen zijn adviezen in tóch hun eigen zin doen.

Hoe wij God zien hangt voor een groot deel af van wat ons geleerd is, of wat we in de loop van ons gehoord hebben over Hem.

Het beeld van de oude man kennen we ongetwijfeld allemaal van de vele schilderijen die er o.a. in de middeleeuwen gemaakt zijn over Hem. Voor mij is dit beeld van God best afstandelijk, Hij is onbereikbaar zelfs; ook al strekt die 'Oude Man' op het schilderij van de Sixtijnse kapel Zijn hand uit naar de mens. Ik vind het wel vertederend om te zien hoe Hij een poging doet om die mens te raken, en hoe de mens zichtbaar vermoeid een poging doet om Hem te naderen. Op deze manier lijkt het voor mij net of we keihard moeten werken om bij God te kunnen komen, en dat het van al dat werken alleen afhangt.
Ondanks dat ons heil niet van hard werken afhangt, staat het als een paal boven water dat ons geloof zonder daaruit volgende goede daden niets waard is. Bovendien staat het als een paal boven water dat Vader God álles doet om ons te laten merken hoeveel Hij van ons houdt.

De strenge Vader ... God is rechtvaardig; ja, zondermeer! Maar zou Hij écht alles op een weegschaal leggen? Zou Hij werkelijk niets beters of niets beters te doen hebben dan toekijken bij alles wat wij doen en laten om te kunnen beoordelen wat we allemaal goed doen en wat we fout doen? Hoewel ik overtuigd ben van Zijn rechtvaardigheid, kan ik niet zo veel met het beeld van die strenge Vader. Ik vind het ergens zelfs weerzinwekkend. Het doet mij denken aan de combinatie van een vader die niet weet van de nood die een kind heeft aan liefde, laat staan hoe hij mij kan laten ervaren dat hij van mij houdt, en een (politie)rechter die me afrekent op m'n fouten.
Ondanks dit gevoel van weerzin door mij is het wel dégelijk zo dat Vader God rechtvaardig is.

Liefde ... Deus Caritas Est, onze huidige Paus schreef er zo mooi over. En ook vele, vele andere priesters en religieuzen beschreven in vele boeken hoe groot Gods Liefde voor ons is. Een overweldigende liefde ... een liefde zo puur dat wij die zoals wij zijn niet kunnen verdragen.
brrr ... best wel beangstigend: het idee dat ik verpletterd word of verbranden zou als ik met Hem, met Zijn Liefde, in aanraking zou komen. Los van dat verpletterende beeld wat dat kan oproepen, merk ik dat het in die boeken en verhalen vaak zó moeilijk is omschreven, dat ik een woordenboek erbij nodig heb om te kunnen begrijpen wat er bedoeld wordt en dat het in zo'n wijsgerige taal (is dat wel een correct woord?) beschreven staat. Dat nodigt mij beide niet bepaald uit om te gaan onderzoeken wie Hij nu werkelijk voor mij wil zijn en voor mij is.

Papa ... hmmm als ik aan een liefdevolle papa denk, dan denk ik aan iemand die:

* zijn lieve, kleine kind vol trots toont aan ieder die het zien wil;
* het op hem toehollende kind opvangt in zijn grote armen en het heerlijk knuffelt;
* zijn kinderen een veilige omgeving wil bieden, een warm thuis
* alles geeft wat zijn kinderen nodig hebben om zich te kunnen ontplooien tot volwaardige volwassenen
* lachen kan om de onnozele die het kind kan zeggen of doen
* zijn kinderen altijd goede raad wil meegeven
* zijn kinderen vrij laat om zélf te ontdekken of ze zijn raad zullen opvolgen of niet
* een kind niet eerst terechtwijst wanneer het hem heeft pijngedaan, maar eerst zal omhelzen en vergeven en blij is dat het kind zijn liefde wil ontvangen
* zijn kinderen dóór en dóór kent en van ze houdt ondanks hun tekortkomingen
* elk van zijn kinderen op de aan hen eigen wijze zijn liefde weet te tonen en dus te laten ervaren

Dat is een beeld waar ik persoonlijk heel veel mee kan. Daar zitten de voorgaande beelden in verweven:
de wijze raad van de 'Oude Man'
de rechtvaardigheid (en barmhartigheid) die te zien is in het zélf keuzes laten maken
de compleet onbaatzuchtige liefde die te zien is in o.a. vergeving

Bovendien doet het recht aan de titel 'Abba' (Papaatje). Een koosnaam dus. Een koosnaam die ik alleen aan een Vader kan geven die ik vertrouw, die ik raadpleeg, die ik omhels, die ik eer om wie Hij is, bij wie ik mij geborgen weet ... een Vader van wie ik verwachten kan dat Hij mij liefdevol weer op het rechtepad zal brengen wanneer ik daar door een verkeerde keuze van mijzelf van afgeweken ben en een Vader die Zijn Liefde en Zijn (veiligheids)regels niet dwingend oplegt, maar aanbiedt als een veilig kader waarbinnen ik mijzelf volledig kan ontplooien.

Voor mij is de wereld om me heen (metaforisch) één grote speeltuin. Papa wil met me spelen WANT Hij houdt van mij en Hij wil me laten spelen met al m'n broers en zusjes en met anderen. Een speeltuin, zodat ik spelenderwijs kan leren ... kan leren delen in de vreugde van het leven, kan leren delen in het verdriet van het leven - doordat ik gekwetst kan worden in dat spel, door eigen of door andermans' toedoen. Ik mag fouten maken (zoals velen in de Bijbel), ik mag zelf tot de conclusie komen dat ik Hem nodig heb (zoals mínstens zovelen in de Bijbel), ik mag als een kind mezelf aan Hem laten horen ... bv door elke dag aan Hem een cadeautje te geven (daarover een volgende keer meer), ik mag zijn Liefde ervaren, vertrouwen op Zijn goede raad en Zijn leiding, ik mag rekenen op Zijn troost, op Zijn Liefde, ik mag leren van Zijn Barmhartigheid en in Zijn Liefde ook barmhartigheid betonen aan mijn medemensen....